Ψάχνοντας να βρω ένα καινούριο θέμα για να γράψω, με λίγη βοήθεια οφείλω να ομολογήσω (!), έπεσα πάνω σε ένα video clip των Flogging Molly. Βλέποντάς το θυμήθηκα οτι κάποια χρόνια πριν  τους είχα δει στο MTV, μου άρεσαν, αλλά δεν σημείωσα κάπου το όνομά τους με αποτέλεσμα να τους ξεχάσω.. Τα έφερε λοιπόν έτσι η μοίρα  (που λέει ο λόγος!), ώστε να τους ξαναθυμηθώ και να σας τους παρουσιάσω.

Λίγη Ιστορία όμως πρώτα : Υπηρετούν ένα είδος μουσικής που στην Ελλάδα είναι αρκετά παρεξηγημένο, την Punk! Η παρεξήγηση οφείλεται στον γενικότερο χαρακτηρισμό της punk ώς Anarcho-punk πράγμα το οποίο  δεν είναι ακριβές. Το είδος αυτό ξεκίνησε στα μέσα του ’70 στην Μ.Βρεττανία, USA και Αυστραλία με μητέρα την Rock μουσική. Εκείνη την εποχή είχε αρχίσει ο διαστρεβλισμός της Rock, καθώς άρχισαν να χαρακτηρίζονται έτσι πολλοί καλλιτέχνες που καμία σχέση δεν είχαν με την ροκ. Σκοπός της Punk λοιπόν ήταν  να ξεσπάσει, να πει την γυμνή αλήθεια  τα οσα συνέβαιναν χωρίς καλλοπισμούς έτσι δηλαδη όπως  θα έπρεπε να είναι η rock και να διαχωριστεί από την ψευτορόκ που επικρατούσε.
Όσον αφόρα τους Flogging Molly τώρα, ο ήχος τους συνδιάζει την Punk με τους παραδοσιακούς κέλτικους ρυθμούς και ονομάζεται.. drum roll please…Celtic punk (δεν το περιμένατε αυτό ε;!).  Για να αντιληφθείτε τι ακριβώς εννοώ, σκεφτείτε πειρατές την ώρα που αποφασίζουν να επιτεθούν, εγώ τουλάχιστον βλέποντας ένα τέτοιο σκηνικό μόνο δικά τους κομμάτια θα περίμενα ως soundtrack . Συγκεκριμένα βάλτε να ακούσετε “Salty Dog”, “Cruel Mistress”, “Seven Deadly Sins”, ή το προκλητικό “What’s Left of the Flag”, “Drunken Lullabies”, και “Rebels of the Sacred Heart” και θα με νιώσετε!

Η μπάντα, αποτελείται από εφτά μέλη με βασικούς τον Dave King (φωνητικά) και την σύζυγό του Bridget Regan , οι οποίοι δημιούργησαν τους “Flogging Molly”. Τα υπόλοιπα μέλη είναι ο Dennis Casey (κιθάρα, φωνητικά) , ο Matt Hensley (ακορντεόν), ο Nathen Maxwell (μπασο, φωνητικά), ο Bob Schmidt (μαντολίνο , μπάντζο) και ο George Schwindt (τύμπανα, κρουστά).

Δισκογραφικά έχουν κυκλοφορήσει τρία live album “Alive Behind the Green Door”  (1997), το ακουστικό, live DVD, CD combo “Whiskey on a Sunday” που έγινε πλατινένιο (2006) και το “Live at the Greek Theatre” (2010) και πέντε studio album “Swagger” (2000), “Drunken Lullabies” (2002), “Within a Mile of Home” (2004), “Float” (2008) και το “Speed of Darkness” (2011).

Ένας πολύ βασικός λόγος που μου είναι συμπαθείς αυτοί οι τύποι, είναι η συμμετοχή τους στο Project “Rock against Bush” , με σκοπό να δείξουν την αντιπαράθεσή τους στην επανεκλογή του Bush και να προωθήσουν ενα αντιπολεμικό και φιλειρηνικό κλίμα, θυμίζοντας κάτι από  Woodstock (1960-1970). Ένας άλλος λόγος, είναι η επιρροή της μουσικής τους από θρύλους της Rock όπως ο πολυαγαπημένος Johnny Cash και οι The Clash.

Από αυτά και μόνο εμένα με έχουν κερδίσει… Εσάς;!

 

“Must it take a life for hateful eyes
To glisten once again
Cause we find ourselves in the same old mess
Singin’ drunken lullabies”

 

 

Facebook comments:

Leave a reply

You must be logged in to post a comment.