ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Monika

Η Monika γεννήθηκε στην Αθήνα το 1985, με καταγωγή το Άστρος Αρκαδίας. Εξαιτίας της εργασίας του πατέρας της,σε ηλικία πέντε ετών η οικογένεια της μετακόμισε από την Αθήνα στην Κόρινθο, ύστερα στην Λαμία και τέλος στο Καρπενήσι όπου γράφτηκε στο ωδείο της πόλης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και έχει σπουδάσει στο Μαθηματικό Αθήνας. Η ενασχόληση της σήμερα με την μουσική οφείλεται κυρίως στονμεγαλύτερο αδελφό της, ο οποίος είχε το γκρουπ Serpentine όταν σπούδαζε στην Πάτρα που έπαιζε με τους Raining Pleasure και τους Closer και την έπαιρνε μαζί του 14 χρονών, ως μέλος του συγκροτήματος του, όπου τραγουδούσε και έπαιζε ηλεκτρική κιθάρα στις συναυλίες τους. Στα 23 της χρόνια, κυκλοφορεί τον πρώτο της επίσημο δίσκο. Η μουσική της είναι με αγγλικό στίχο με επιρροές από Χατζιδάκι, Ennio Morricone, PJ Harvey αλλά και Beatles γνωρίζοντας πρωτοφανή επιτυχία για τα Ελληνικά δεδομένα.

Πρώτο Άλμπουμ

Ύστερα από πλήθος συναυλιών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, με δικιά της σύνθεση/ερμηνεία και στοίχους στις 19 Μαΐου του 2008 κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ με τίτλο «Avatar» με 13 κομμάτια, από την δισκογραφική εταιρία «Archangel Music» με την συνεργασία ενός από τους δύο κορυφαίους μουσικούς από την Αριζόνα, τον Martin Wenk από τους Calexiko. Κομμάτια από τον δίσκο της που σημείωσαν τεράστια επιτυχία είναι τα «Over The Hill», «Babe», «Bloody Sth», «Avatar».

Δεύτερο Άλμπουμ

Δύο χρόνια μετά τον επιτυχημένο της δίσκο, με δικιά της σύνθεση/ερμηνεία και στοίχους, μετά από πλήθος επιτυχημένων συναυλιών σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και επαρχία, στις 12 Μαΐου του 2010 κυκλοφορεί το δεύτερο άλμπουμ της, με τίτλο «Exit», αποτελούμενο από δώδεκα κομμάτια. Με πολύ μεγάλη της επιτυχία το κομμάτι «Yes I Do», το «Not Enough», το «Ca commence bien κ.α.».

Η απίστευτη συζήτηση που έχει ξεκινήσει γύρω από την Μόνικα το τελευταίο διάστημα και η άνευ όρων παράδοση σύσσωμης σχεδόν της δισκοκριτικής κοινότητας στο ντεμπούτο της -πολύ πριν κυκλοφορήσει- δείχνει πόσο αμήχανοι στεκόμαστε απέναντι σε ένα γνήσιο ταλέντο του underground που είναι ικανό να σπάσει όλα τα όρια και να κατακτήσει τους ακροατές του, όπου και αν βρίσκονται. Μία ακρόαση του Over the hill αρκεί, άλλωστε. Η αλτερνατίβα αδυνατεί να διαχειριστεί την επιτυχία και απλά αγχώνεται μήπως το γνήσιο τέκνο της αλλάξει στέκια και συνήθειες, καταλήγοντας να κάνει ντουέτα με την Αλεξίου ή την Γαλάνη σε λίγα χρόνια. .
Όταν πρωτοάκουσα το Over the hill (πρέπει να ήταν πριν από δύο χρόνια περίπου) ένιωσα να με κατακλυζει ένα αίσθημα ευφορίας και μελαγχολίας μαζί, τέτοιο που μόνο τα πραγματικά σπουδαία κομμάτια μπορούν να σου χαρίσουν.

Ήθελα να γράψω αυτό το άγνωστο κομμάτι σε κασσέτες και να το στείλω σε όλους τους φίλους και γνωστούς. Η χαρμολύπη αυτή φαίνεται πως βρήκε πολλούς θαυμαστές, και έτσι σύντομα οι επισκέψεις στο monikarides πολλαπλασιάστηκαν, ενώ η συζήτηση γύρω από το όνομα της νεαρής φοιτήτριας του Μαθηματικού φούντωναν μετά από κάθε νέο κομμάτι που έκανε upload, κάθε live εμφάνιση ή κάποιο single.
Τι είναι αυτό που κάνει την Μόνικα τόσο ξεχωριστή και τα τραγούδια της τόσο αγαπημένα από τον κόσμο; Σίγουρα, πρόκειται για πολύ ωραία τραγούδια -όλοι τολένε εξάλλου!- αλλά μήπως η περίφημη νέα ενναλλακτική “σκηνή” δεν έχει άλλες μπάντες με ωραία τραγούδια για να επιδείξει στο κοινό; Την απάντηση νομίζω την δίνει η ίδια η Μόνικα σε πρόσφατη συνέντευξή της στο sonik:

Με ενοχλεί και αυτή η ροκιά, σκισμένο τζιν-δύο κιθάρες-μπάσο-τύμπανο, αυτό το βλέπουμε 40 χρόνια. Πολλή ροκιά βρε παιδί μου… λες και δεν μπορούμε να ακούσουμε κάτι άλλο, Χατζιδάκι ή να πάμε στο Μέγαρο Μουσικής, μόνο Sex Pistols και Franz Ferdinand.

Η κοπέλα χτύπησε φλέβα. Των υποψιασμένων και όσων δεν το παραδέχονται ακόμα. Και μέσα στο καθαρά μπαλαντικίζων αίσθημα περί μουσικής που κυριαρχεί στην Ελλάδα από καταβολής κόσμου, η επιτυχία της μοιάζει προφανής. Και δίκαιη. Γιατί στο Avatar δεν υπάρχει ούτε ένα μέτριο τραγούδι το οποίο θα μπορούσε να αγνοήσει κανείς, ούτε ένα όμως.

Σίγουρα όλους εμάς που οι demo εκτελέσεις του Over the hill και του I’m not young in my youth (εντελώς προβοκατορικός τίτλος, ε;) φαίνονταν αναντικατάστατες μας ξένισε λίγο η τελική μορφή που πήραν τα τραγούδια με την κάπως φορτωμένη παραγωγή και ενορχήστρωση (αυτό το σχόλιο θα γίνει μόνιμη επωδός στις κριτικές του άλμπουμ), αλλά από την άλλη θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι το studio έκανε καλή δουλειά και το αποτέλεσμα άξιζε την αναμονή. Μπορεί ο δίσκος να κυκλοφόρησε με έναν χρόνο καθυστέρηση, αλλά σίγουρα δεν θα ήθελα να ακούσω ένα cd με 13 demo. Υπήρξε εξέλιξη πίσω από το μικρόφωνο και αυτή καταγράφτηκε (και έκλεισε αρκετά στόματα, που περίμεναν ακριβώς το ανάποδο).
Για όλους τους παραπάνω λόγους λόγους ο δίσκος θα χαρακτηρίσει μουσικά την δεκαετία περισσότερο από το 2 των Abbie Gale ή την Φτηνή Ποπ για την Ελίτ των Κόρε.Ύδρο. ή το Silent Disco από τις Ρόδες (για να δώσω μερικά πρόσφατα παραδείγματα από άλλους πραγματικά όμορφους δίσκους). Όλα δείχνουν ότι η Μόνικα ήρθε για να μείνει, και μακάρι να ΜΗΝ διαψευστούμε.

ΥΓ:  Ευχαριστούμε τον inverted_a για κομμάτι του κειμένου !